Drie dagen, 200km en 10.000 hoogtemeters... de 2de editie van de Zillertal Challenge in Oostenrijk was loodzwaar!

Johan, Ronny, Wim, Jan,  Jimmy, Rob gingen het avontuur aan om de titel van King en Prince of the mountain te behalen... de Zillertal Bike Challenge is een driedaagse etappewedstrijd met heel wat internationale toppers aan de start zoals Carsten Bresser, Bart Brentjens, Frank Beemer, Irjan Luttenberg, Tim Wynants, Pia Sundstedt , Markus Kaufmann, Michael Prokob,... 10.000 hoogtemeters moeten overwonnen worden tussen Fügen en de gletsjer op de Hintertux... Afzien dus!

Mechanicien Peter zorgde voor de nodige technische ondersteuning en de meegekomen supporters maakten het onvergetelijk...

Johan
Woensdag aangekomen en wat 'losrijden': enfin, we hebben 'n klimmetje van 6km gedaan en hadden al 600 hoogtemeters! Dat beloofde dus voor de komende dagen, klimmen doe ik graag maar 't is hier toch net wat langer en steiler als de slingerberg in Riemst! Aan de accomodatie en technische ondersteuning  zal 't zeker niet gaan liggen... een rustig appartementje in Fügen vormt onze uitvalsbasis en Peter heeft het hele gezin opgetrommeld om ons te 'soigneren'. 

Dag 1: van Fügen naar Zell am Ziller

Ruim op tijd stonden we aan de start, nog even wat bijpraten met de andere Belgen en weg zijn we... achter de volgwagen door het centrum van Fügen waar de echte start werd gegeven; 

Er wordt op de eerste klim al onmiddelijk stevig doorgereden en ik moet serieus op 't tipje van m'n zadel kruipen om te kunnen volgen.
Een vijftal km's later gaan de topfavorieten er vandoor en zoek ik samen met wat andere renners een iets dragelijker tempo op... Vijftien kilometer later zit de eerste klim er eindelijk op; even bijtanken en in sneltempo naar onderen; de afdaling verloopt vooral over brede paden en asfalt; niet echt technisch dus maar wel prachtige uitzichten. 

De temperatuur loopt inmiddels aardig op en de bevoorradingen bij Peter komen goed van pas.  In het tweede deel van de etappe moeten we nog één obstakeltje overwinnen: een klimmetje van een 15-tal kilometer met bijna 1400 hoogtemeters! net zoals in onze Ardennen dus ??  de klim naar de "Kreuzjochhutte" biedt prachtige uitzichten met zelfs wilde paarden op de achtergrond... jammer genoeg was er nergens beschutting te vinden voor de brandende zon: drinken, trappen, drinken, trappen,... en nog warm hebben!

Net onder de vier uur rijden kom ik als 22e over de streep: met één gedachte: water ! ! ! ! Sterke Tim Wynants wint de etappe en wordt de eerste leider van de Zillertal Bike Challenge.
's avonds ontpopt Peter zich als een echte teammaat en maakt de fietsen van alle rijders in orde! thanks!

Na een slechte nacht met een klein hartje naar de start van de tweede etappe... Blijkbaar heb ik de vorige dag veel te weinig of veel te laat gedronken, uitdrogingsverschijnselen volop: misselijkheid, hoofdpijn,... Belgische collega en topkerel Christophe Giardina gaf me gelukkig nog wat tips om de dag alsnog goed door te komen; waarvoor dank nogmaals!!!

Alle aanmoedigingen en tips waren volop welkom; de rit ging van start met een monsterklim van ruim 15 km; voorbij de sneeuwgrens  van 2000m op de 'ubergangsjoch'.  Proberen aan te klampen in de eerste kilometers van de klim  en ondertussen zoveel mogelijk drinken om de schade te beperken... niet simpel als je misselijk op de fiets zit... Na 'n uurtje  alpenkoeien ontwijken kwam ik er gelukkig wat meer door; de energiegeld van Enervite verteren vlot... ik kon een aardig tempo aanhouden en terug wat naar voren opschuiven.  Het laatste deel van de klim was ongelooflijk mooi! prachtige steile stukken met sneeuw en mooie vergezichten! En dan eindelijk afdalen tussen de rotsen en de sneeuwpartijen... 't kan toch nog 'n mooie dag worden... Tot.. ik lek reed op 't meest ongelukkige moment; in de sneeuw werkt notubes blijkbaar niet zo goed. Het lek raakte niet gedicht en de band bleef lucht verliezen. Beginnen prutsen met ventielen en binnenbanden in de sneeuw op meer dan 2000m hoogte zag ik niet echt zitten; Peter zou bevoorrading doen onderaan de berg en heeft zeker reservewielen bij! Twee O2bommetjes en de nodige pitstops later stond ik dan toch veilig onder; snel wiel wisselen; wat bevoorrading meenemen en verder op weg!

Terug klimmen naar de Isskogel! Het parcours verloopt vooral over vlot berijdbare schotterwegen; niet de uitdagende singletrails maar de omgeving en het vele klimwerk maakten het allemaal de moeite waard.  Na een snelle afdaling volgden nog een tiental km's 'vals plat' zoals ze het er noemen; 't leek bij momenten eerder op een bergachtige rit uit België; de vermoeidheid zal hier ook wel hebben meegespeeld.  Na wat minder dan 5u rijden kom ik als 25e uitgeput over de meet: zoveel mogelijk drinken en hopen dat 't morgen allemaal terug wat beter gaat! De Granville Fuse gedraagt zich ook in dit hooggebergte voorbeeldig, strak sturen in de afdalingen en vinnig in de steile beklimmingen.

Heerlijk geslapen en me stukken beter voelend begeven we ons naar de start van de laatste etappe... De top van de Hintertux  steekt al sinds onze aankomst in het Zilletal gebied dreigend af tegen de achtergrond... De Hintertux gletsjer ligt op 2660 m hoogte en is enkel te bereiken met de skilift, te voet, of ... met de bike! 

Vooraleer we deze laatste monsterklim kunnen aanvatten moeten we nog eerst over de 'Penkenjoch'.   De organisatoren vinden het nodig om vandaag de eerste 10 in het klassement een 15tal minuten voor ons te laten starten.... rare jongens! Gevolg hiervan is wel dat ik de eerste klim grotendeels in de kopgroep kan blijven; in de afdaling moet ik ze jammer genoeg toch laten gaan (Jimmy gaat werk hebben om z'n downhillskills over te dragen!).  Dan maar alleen verder... Na de afdaling is 't in sneltreintempo (volgende keer eens een zekere Rob aanspreken om wat kopwerk te doen) naar de voet van de Hintertux; de laatste klim van deze driedaagse en meteen ook de mooiste; het stijgingspercentage verandert voortdurend, pieken van 25% komen op m'n garmin! Dit is zonder twijfel het mooiste stuk van de hele wedstrijd: we doorkruisen enkele prachtige bergriviertjes en enkele krappe bochten vragen de nodige concentratie... De finish komt langzaamaan in zicht!  We komen samen met de deelnemers van de Prince-versie (verkorte afstand) en de meesten staan (terecht) te voet op dit moordende stijgingspercentage... Uit de achtergrond zie ik nog wat concurrentie terugkomen, afstappen en rustig naar de finish stappen zit er dus niet in.... de laatste meters lopen gelukkig wat vlotter en ik kan eindelijk beginnen genieten van deze prachtige omgeving, op de gletsjer komen skieërs naar beneden gegleden...onder een stralende zon in juli, terwijl 't zweet over me af stroomt... te gek! Als 22e rij ik over de streep... ik eindig als 23e in het algemene klassement..

De driedaagse waar ik zo lang naar uitkeek zit erop; onze eerste grote buitenlandse teamuitstap! het was een te gekke ervaring met toffe mensen in een gezellige sfeer!  Bedankt allemaal en tot de volgende!

het eindklassement:

KING 1. Jukka Vastaranta 2. Tim Wynants 3. Christian Schneidawind 4. Bart Brentjens 5. Frederic Frech 6. Frank Beemer ... 23. Johan Slechten 38. Christophe Giardina 54. Jan Moesen 68. Ronny Kantor Jimmy Budenaers

PRINCE 1. Heinz Zörweg 2. Michael Schuchardt 3. Markus Mahringer ... 40. Wim Henckaerts 99. Rob Gijssens     07-2010

 

Foto's kan je vinden op onze fotopagina...